عاشقا نه های غزل

قلب مریضت پشت هم هی درد می گیردآخر تو را از من همین نامرد می گیردآن ترکش همپای تو با بی زبانی هاجا مانده در قلبت دراثنای جوانی هادر کربلای چندم از سال هزار و شصتدر خانه ی ما هر دقیقه کربلایی هستهی هر عاشقا نه های غزل...

بوزینه ها  نام شما را بر نمی تابندای شیشه ی عطر شکسته بوی تو جاری استاقصای عالم را گرفته بوی جان بخشتعطر تو پیچیده به هرجایی که بیداری استنامت محبت ،مهربانی ها مرام تونام تو در قلب تمام مردم دنیا عاشقا نه های غزل...

خون ریز شدی ای قدح در هم عشق آتش زده ای به جان من با غم عشق در بطن جهان با لجن آلوده پاکیزه نگه دار مرا مریم عشق وقت است که آماده پرواز شوم چون بغض دل شکسته ام باز شوم در بستر عافیت نمردن عشق است بگذار که با شهادت آغاز شوم شد در غم تو شکستگی حاصل من افتاده به دنبال نگاهت دل من در معرکه ی فانی محبوب شدن آن تیزی و این حنجر ناقابل من با گریه نشستم که دلت را ببرم آن خنده همچون عسلت را ببرم چون باد به هر در زدنم را دیدی شاید که غبار محملت را ببرم خون خوردن و دل عاشقا نه های غزل...